تا چشم بر هم میزنیم آسمان رنگ خاک میگیرد وزمین رنگ شب ، با دستمان رنگ حسرت بر کتاب زندگی میکشیم آفتاب چادر شب بر سر میکند وشعرهایمان بی پایان میماند شمع وجودمان بی آنکه آتش در دل داشته باشد قطره قطره آب می شود و ذره ذره دود میشود و یک باره نیست می گردد کا ش در زیر نگاه خدا دفن میشدیم کاش در خاطر روزگار مبهم میشدیم کاش کسی آفرینش ما را منکر میشد این روزها برایمان واژه ی بیداری و مترادف بی خوابی است و خوابمان بوی مرگ می دهد به امید خواب بوییدن یک گل دیده بر هم میگذاریم و با لگدمال شدنش از خواب بیدار می شویم  کاش و ای کاش بیدار می شدیم از این خمار  هوای مسموم گورستان غفلت ! تا به کی کوری ! تا به کی مرداب ! تا به کی سیا هی !؟

و من میاندیشم که به کدامین گناه راه عروج را گم کرده ایم و گنج سعادت را به بهایی فروخته ایم ؟آخر چرا چشم ما در آسمان ستار های نمی جوید چرا راز گل سرخ را فراموش کرده ایم ؟ چرا در این بیابان وحشت به چاه آب مستی در افتا ده ایم و تشنگی آه.................؟

خدایا بالهایم را به من بازگردان تا به پله های ترقی پرواز کنیم به امید آن روز .

دوست نادیده ام همواره دوستت دارم و برایت از درگاه ایزد منان آرزوی توفیق و بهروزی دارم و منتظر نوشتاری از تو هستم تا شاید حالی از بپرسی .